Jaap

Mijn naam is Jaap Hofman. Ik ben geboren in 1942 in Vlaardingen, maar Harlingen is al het grootste deel van mijn leven mijn thuis. In 1955 verhuisde ik naar Harlingen, waar ik de Mulo A en B heb doorlopen. Na mijn schooltijd ging ik tijdelijk terug naar Vlaardingen, totdat ik in oktober 1961 werd opgeroepen voor mijn militaire dienst. Ik diende bij de cavalerie - zwarte baretten en zware tanks - met standplaatsen in Amersfoort, Utrecht en Eindhoven, en uiteindelijk bij de parate troepen in Hohne in Duitsland. In 1963 zwaaide ik af. Terug in Nederland begon ik als zelfstandig melkboer in Rotterdam, samen met mijn ouders. Dat heb ik zes jaar gedaan. In die periode ontmoette ik mijn vrouw - afkomstig uit Harlingen - en na enkele jaren zijn we daar getrouwd. Uiteindelijk bracht het leven ons weer terug naar Harlingen, waar ik een administratieve functie kreeg bij de Groenteveiling. Door avondstudies en verdere ontwikkeling kon ik in de jaren daarna verschillende functies vervullen, onder andere in Sneek en later opnieuw in Harlingen bij de Terschellinger Zeemans Handwerk (TZH). Na een fusie van het bedrijf werkte ik korte tijd in Den Helder bij de Gezinsverzorging, maar in 1984 keerde ik definitief terug naar Harlingen. Bij de Harlinger Aardewerk- en Tegelfabriek (HAT) aan de Voorstraat heb ik vervolgens gewerkt tot mijn pensionering in 2007. Naast mijn werk heb ik mij altijd actief ingezet voor de samenleving. Ik was medeoprichter van gymnastiekvereniging De Stenen Man (later gefuseerd met V&K) en vervulde daar bestuursfuncties als penningmeester en voorzitter. Daarnaast was ik ongeveer tien jaar penningmeester van HOOK, het Harlinger Opera- en Operettekoor. Ook na mijn pensionering bleef ik actief. Zo was ik vijftien jaar taalcoach voor buitenlandse inwoners die bezig waren met hun inburgering. Het helpen van mensen om hun plek te vinden in onze samenleving heb ik altijd belangrijk gevonden. Mijn politieke betrokkenheid ontstond echter vooral door de komst van de afvalverbrandingsinstallatie in Harlingen. Vanaf het allereerste begin heb ik mij verzet tegen deze zogenaamd “allerbeste afvaloven”, die naar mijn overtuiging onder misleidende en onvolledige informatie aan onze stad is opgedrongen. Sindsdien heb ik mij intensief verdiept in de gevolgen ervan voor onze leefomgeving. Jarenlang heb ik de uitstootcijfers en gegevens van de installatie nauwkeurig bijgehouden. Dat heeft geleid tot een uitgebreid overzicht van storingen, incidenten en de vele bezwaarprocedures en rechtszaken die in de loop der jaren zijn gevoerd. Voor mij gaat het hierbij niet alleen om ��n installatie. Het gaat om de manier waarop met inwoners en hun leefomgeving wordt omgegaan. Te vaak zien we dat grote economische belangen zwaarder wegen dan gezondheid, natuur en leefbaarheid. De afvaloven staat inmiddels onder druk en de toekomst ervan is onzeker. Dat laat zien dat vasthoudendheid en burgerparticipatie verschil kunnen maken. Maar tegelijkertijd staan onze regio en ons unieke landschap nog steeds onder druk door onder andere zoutwinning, gaswinning en bodemdaling. Wij wonen hier naast een van de meest bijzondere natuurgebieden van Europa: het werelderfgoed de Waddenzee. Dat unieke gebied verdient bescherming, geen extra risico’s. Daarom blijf ik mij inzetten voor een eerlijke en transparante politiek, waarin de belangen van inwoners, natuur en leefomgeving voorop staan - zodat we dit erfgoed kunnen doorgeven aan de generaties na ons.